Archive for the ‘Rośliny ozdobne’ Category

Pikowanie siewek

Pikowanie roślin odbywa się w stadium liścieni lub z małymi listkami. Ponieważ po wzejściu rośliny rosną zwykle w zwarciu, które prowadzi do nadmiernego ich wydłużania, należy je rozdzielić, sadząc każdą osobno. W ten sposób umożliwia się każdej roślinie swobodny wzrost i uzyskuje się większą liczbę osobników jednakowej wielkości. Pikowanie odbywa się zwykle do skrzynek. Po napełnieniu skrzynek odsianą ziemią należy ją ugnieść, zwłaszcza przy brzegach, i wyrównać do poziomu z krawędzią naczynia, a następnie powtórnie przycisnąć tak, aby powierzchnia była nieco poniżej krawędzi. Po wyznaczeniu linii należy zrobić otworek ostrym kołeczkiem, przenieść roślinę z rozsadnika, przyciąć korzonek główny, jeżeli jest zbyt długi, i włożyć w otwór obciskając go z boku. Przycinanie korzonków wpływa korzystnie na dalsze ich rozrastanie się i tworzenie bryły korzeniowej. Przy pikowaniu należy dobierać rośliny równe pod względem wielkości, mniejsze sadzić na brzegu skrzynki lub jeżeli ich jest więcej w osobnej skrzynce. Przy sadzeniu nie należy zawijać korzonków, gdyż rośliny się źle przyjmują. Rośliny, które w stadium siewki są zbyt małe, należy przenieść z rozsadnika małymi widełkami drucianymi. Robi się to w ten sposób, że siewkę podważa się kołeczkiem, ujmuje widełkami pod liście, przenosi do przygotowanego otworka w skrzynce, w którym umieszcza się jej korzonki, obciskając boki kołeczkiem. Dla roślin małych bywa również stosowana metoda sadzenia kępkami. Z rozsadnika wybiera się do sadzenia pojedynczo tylko rośliny większe, pozostałe sadzi się małymi kępkami w zwarciu po kilka sztuk, a po pewnym czasie, kiedy już podrosną, sadzi się je powtórnie pojedynczo. Metodę tę stosuje się np. do begonii. W inspekcie są pikowane rośliny, które wysadza się później wprost do gruntu. Na wyrównanej deseczką ziemi wyznacza się znacznikiem rzędy w poprzek okna lub dwukierunkowo według przewidzianych odległości. Pikowanie roślin w inspekcie wykonuje się podobnie jak w skrzynkach. Unika się pikowania w inspekcie w dni wietrzne i chłodne. Przepikowane rośliny należy obficie podlewać wodą z basenu. Pikowane w skrzynkach podlewa się rozpylaczem; w inspekcie konewką przez drobne sitko. Po podlaniu, jeżeli jest silne słońce, rośliny należy cieniować. Jeżeli w otoczeniu roślin jest ciepło, zraszanie należy co pewien czas powtórzyć. Rośliny podatne na choroby pochodzenia grzybowego, np. begonie, należy zraszać rzadko. W razie pojawienia się kolonii grzyba w skrzynce należy ją natychmiast izolować.

Łopatka do szadzenia i sznur

Łopatka do szadzenia. Do sadzenia roślin na kwietnikach i bylin na zagonach jest używana łopatka kształtem podobna do złożonej dłoni. Długość całej łopatki wynosi 27 cm, z czego uchwyt ma długość 13 cm, resztę stanowi rylec. Sznur. Sznur lniany do wytyczania rzędów na zagonach musi być odpowiedniej grubości (ok. 5 mm), o potrójnym skręcie, tj. powinien składać się z co najmniej trzech sznurków cieńszych. Nowy powinien być nasycony pokostem. Długość sznura jest dowolna, najczęściej bywa 25 m. Sznur na kołkach powinien być zwinięty „na ósemkę”, aby łatwo wysechł. Zamiast sznura lnianego bywa używany sznur plastykowy.

Rafki

Rafki służą do przesiewania ziemi i kompostów. Składają się one z ramy drewnianej o wymiarach 150 X 170 cm lub 100 X 150 cm, na której jest naciągnięta siatka druciana. Wielkość oczek bywa różna. Najczęściej są w użyciu rafki o dwóch rozmiarach oczek: do przesiewania ziemi 1,5 cm oraz kompostów 2-2,5 cm. Do ustawiania rafki pochylonej służy podpora w kształcie ramy, równa wysokości rafki. Ziemię do skrzynek przeznaczoną do wysiewu nasion drobnych przesiewa się przez rafkę małą (50 X 50 cm) o wymiarach oczek 5-7 mm. Przesiewanie ziemi odbywa się na stół w pracowni lub wprost do skrzynek. Znaczniki są używane do odmierzania odległości przy pikowaniu lub sadzeniu roślin. Jednakowa rozstawa roślin w skrzynce lub inspekcie zapewnia jednolite warunki wzrostu i ułatwia liczenie roślin. Do pikowania roślin w skrzynkach służy znacznik mały, równy wielkości skrzynki. Może to być ramka z drutami, która położona na ziemi w skrzynce i przyciśnięta, wytycza rzędy podłużnie lub poprzecznie, w zależności od kierunku naciągnięcia drutów Do pikowania roślin w inspekcie są używane znaczniki większe, tzw. listewkowe, u których druty są zastąpione cienkimi listewkami. Znacznik listewkowy o większym rozstawie listew bywa używany do wyznaczania poprzecznych linii na zagonach, po odsznurowaniu linii podłużnych.

Konewki

Do podlewania bywają używane konewki w dwóch wielkościach: duże 10 dm i małe 2-3 dm. Najlepszy kształt konewki dużej jest płaskawy, eliptyczny w przekroju poprzecznym, z kabłąkowatym uchwytem, pozwalającym na dowolne pochylanie naczynia. Sito powinno mieć powierzchnię nieco wypukłą z licznymi bardzo małymi otworami, które przy podlewaniu powinny być zwrócone do góry. Konewka mała ma kształt dna nieco owalny i jest również z rurkowatym pałąkiem. Konewka ta służy do zraszania roślin małych. Tuleja konewki ma przedłużacz do podlewania roślin w doniczkach na szerokim parapecie.

Skrzynki

Skrzynki drewniane są używane do siewu, pikowania i sadzonkowania roślin. Skrzynki powinny mieć wymiary dobrane w ten sposób, aby przy ustawianiu w oknie inspektowym miejsce było należycie wykorzystane. Dla okien warszawskich (100 X 150 cm) najkorzystniejsze wymiary skrzynki są 33 X 50 cm. Przy tej wielkości pod oknem mieści się osiem skrzynek. Skrzynki mogą być również większe, np. 33 X 55 cm. Przyjąć trzeba zasadę, że wszystkie skrzynki powinny być jednakowej wielkości, gdyż to ułatwia ich ustawianie i obliczanie liczby rosnących w nich roślin. Głębokość skrzynek, w zależności od uprawianych roślin, powinna wynosić 6-8 cm, należy unikać skrzynek głębszych, gdyż są zbyt ciężkie. Na ciężar skrzynek wpływa również grubość desek, które nasiąkają wodą. Grubość desek powinna wynosić 15-18 mm.

Naczynia do storczyków

Naczynia do storczyków są to niewielkie skrzyneczki (o wymiarach 30 X 30 X 15 cm) wykonane z prętów drewnianych (o wymiarach 2 X 2 cm), ułożonych przemiennie tak, że tworzą boki ażurowe. Do zawieszania skrzynek służą 4 druty przymocowane do górnej krawędzi i złączone w pewnym punkcie nad środkiem skrzynki. Podobne naczynia robi się w kształcie kosza z drutu, na który nawleka się kawałki kory. Do storczyków można również stosować doniczki ceramiczne z otworami okrągłymi rozmieszczonymi w ściankach. Ażurowa budowa naczyń do storczyków jest konieczna ze względu na sposób wzrostu tych roślin, które są epifitami.

Kubły

Kubły są to naczynia większe niż donice ceramiczne. Służą one do dużych roślin, których bryła korzeniowa nie mieści się w największych doniczkach, np. palmy, laury, draceny, jukki. Kubły wykonuje się z drewna dębowego lub sosnowego z żywicą. Wysokość ich jest zwykle większa od średnicy w części górnej. Wymiary dopasowuje się do każdej rośliny oddzielnie. Kubły są zaopatrzone w obręcze, które powinny być zabezpieczone przed rdzewieniem specjalną farbą. Kubły większych rozmiarów mają zwykle po dwa żelazne uchwyty przymocowane do obręczy, służące do przenoszenia. Dno kubła z otworkami do odpływu wody jest umieszczone kilka centymetrów powyżej dolnej krawędzi kubła, w ten sposób zabezpiecza się je przed szybkim niszczeniem przez grzyby.

Doniczki i ich rodzaje

Doniczki ceramiczne. Mimo dużego postępu proste naczynia wyrabiane z gliny są nadal używane. Wielką zaletą doniczek z gliny jest porowatość ścianek, a przenikające przez nie powietrze wpływa korzystnie na wzrost korzeni i całej rośliny. Wielkość doniczek mierzy się średnicą górnej krawędzi. Skala wielkości jest znaczna i wynosi 3-24 cm, przy czym każdy wyższy numer od 3-16 ma o 1 cm większą średnicę górną od poprzedniego, zaś u doniczek od 16-24 cm numery wzrastają co 2 cm. Korzystny kształt doniczek ceramicznych (średnica krawędzi górnej jest większa od średnicy krawędzi dolnej) ułatwia ich przenoszenie i przetrzymywanie w magazynie. Doniczki wyrabiane ręcznie mają niekiedy wewnątrz wręby, co utrudnia wyjmowanie roślin przy przesadzaniu, natomiast wyrabiane maszynowo są wewnątrz gładkie. Doniczki większych rozmiarów, powyżej nr 24, są robione ręcznie, dzięki czemu są trwalsze. Istnieją dwa typy doniczek: normalne, w których wysokość jest o 1 cm mniejsza od średnicy i specjalne, znacznie wyższe niż szersze. Drugi typ jest używany zwykle dla palm, pandanów oraz hiacyntów. Górna krawędź doniczki ma zwykle wzmocnienie w formie szerokiego kantu, który ułatwia podejmowanie i przenoszenie doniczki. Pasek ten nie może być zbyt gruby, gdyż przy ustawianiu doniczek zabiera zbyt dużo miejsca. Doniczki małych rozmiarów są zwykle bez wzmocnień na krawędzi. Trwałość doniczek zależy od jakości gliny, jej wyrobienia oraz właściwego wypalenia. Doniczki plastykowe. Doniczki plastykowe wyrabiane z różnych materiałów zastępczych są lekkie i trwałe, lecz ścianki ich nie są porowate. Dostęp powietrza do korzeni z zewnątrz jest możliwy wówczas, gdy ziemia jest sucha, po podlaniu powietrze z bryły korzeniowej jest wyparte, co utrudnia rozwój korzeni. Okresowy dostęp powietrza zbiega się z brakiem wilgoci, co nie wpływa korzystnie na normalny wzrost rośliny. Doniczki plastykowe są droższe od ceramicznych, co ma duży wpływ na koszty produkcji. Doniczki tekturowe. Doniczki tekturowe bywają używane do rozsad. Wykonuje się je z pasków tektury cienkiej; w ściankach są liczne koliste otworki, a dno częściowo zatkane dwoma paskami ułożonymi na krzyż. Po napełnieniu ziemią sadzi się w nie rośliny i ustawia na parapecie. Łatwy dostęp ciepła i powietrza przez otwory w ściankach powoduje szybki wzrost korzeni, które wydostają się na zewnątrz. Rośliny z utworzoną w ten sposób bryłą korzeniową sadzi się na miejsce stałe. Tektura z doniczek rozkłada się w ziemi. Doniczki te są łatwe w produkcji, a przy tym tanie, gdyż tektura do ich wyrobu jest cienka i może być pośledniego gatunku. Doniczki ziemne. Doniczki ziemne są używane do rozsad. Wykonuje się je za pomocą doniczkarek na miejscu w zakładzie, z mieszanki ziemi. Doniczka jest jednocześnie podłożem, w którym roślina się rozwija; dlatego też ziemia do jej wyrobu musi być bogata w składniki pokarmowe, odpowiednio przewiewna, z pewną ilością lepiszcza, które pozwala na utrzymanie właściwej formy i trwałości wytłoczonego z niej naczynia. Skład ziemi do doniczek ziemnych bywa różny. Dobre wyniki daje następujący zestaw: ziemia kompostowa, drobny torf ogrodniczy, sproszkowana wyschnięta glina i krowieniec. Wszystkie składniki powinny być rozdrobnione, aby można było łatwo i dokładnie je wymieszać. Po wymieszaniu należy odpowiednio mieszankę nawilgocić, badając jej spoistość i lepkość przez wykonanie próbnej doniczki. Dodatek nawozów mineralnych do mieszanki jest zbyteczny, gdy ziemia kompostowa i krowieniec mają dosyć składników pokarmowych dla pierwszego etapu wzrostu roślin. Gotowe doniczki ustawia się na parapecie lub w inspekcie i pikuje w nie rośliny. Doniczki zespolone. Przy produkcji rozsad roślin kwiatowych są używane również doniczki zespolone. Doniczki takie występują w blokach po kilkanaście sztuk, wielkość doniczek jest taka sama jak ceramicznych. Każdy zespół jest równy wielkości skrzynek do pikowania, co ułatwia przenoszenie i ustawianie roślin.

Dodatki do ziemi

Do ziem używanych w ogrodnictwie ozdobnym często dodaje się różne elementy, które mają na celu polepszenie struktury gleby, a nie wzbogacenie w składniki pokarmowe. Jako dodatków do ziem najczęściej używa się torfu ogrodniczego, piasku i gliny. Torf ogrodniczy dodany do ziemi zwiększa jej przewiewność oraz pojemność wodną. Zmieszany z piaskiem bywa używany jako podłoże przy sadzonkowaniu roślin. Ponieważ ma on odczyn kwaśny i jest przewiewny, można go używać jako składnik mieszanki ziemi dla roślin wrzosowatych. Jest również dobrym dodatkiem do różnych Ziem stosowanych w uprawie roślin doniczkowych. Torf drobno przetarty i zmieszany z piaskiem jest używany do stratyfikacji nasion. Często też stosuje się go do przykrycia ziemi między roślinami na zagonach. Piasek gruboziarnisty wolny od części pylastych bywa używany przy stratyfikacji, jak również przy sadzonkowaniu roślin w szklarni i w inspektach. Często też jest używany jako dodatek do ziem w celu zwiększenia ich przepuszczalności. Glina bywa dodawana do ziemi w formie suchej i pokruszonej. Po odpowiednim nawilgoceniu mieszanki glina staje się spoiwem dla pozostałych części. Ziemia z dodatkiem gliny jest cięższa i bardziej zwięzła oraz bogatsza w składniki pokarmowe, które dzięki zwiększeniu spoistości nie są wypłukiwane przy podlewaniu. Obecnie jako dodatki do ziemi są stosowane również takie substraty, jak perlit, styropian oraz materiały organiczne, np. kora. Stosowane niekiedy trociny z różnych drzew w praktyce mogą się okazać niekorzystne dla niektórych roślin (powodują zakwaszenie gleby).

Ziemia uniwersalna

Są to mieszanki różnych materiałów wzbogacone zestawem nawozów mineralnych NPK, np. ziemia uniwersalna niemiecka, ziemia uniwersalna angielska. Ziemia uniwersalna niemiecka zawiera torf wysoki, torf niski i glinę w stosunku 1:1:1 i jest zasilana mieszanką NPK w stosunku 1:1:1,5. Ilość nawozów mineralnych na 1 m5 ziemi wynosi 5-8 kg, w zależności od tego, do jakich roślin ziemia jest przeznaczona. Ziemia uniwersalna angielska zawiera ziemię ciężką darniową, torf wysoki i piasek w stosunku 2:1:1. Na 1 m tej mieszanki należy dodać: 1,5 kg P205, 0,6 kg Ca w postaci kredy, 1 kg Kj,SO4 oraz 1 kg opiłek rogowych.