Archive for the ‘Rośliny ozdobne’ Category

Toinowate

Vinca minor — Barwinek pospolity. Pochodzi z Azji Mniejszej, Kaukazu, Europy środkowej (Polska). Krzewinka zimozielona, płożąca, wysokości 5-10 cm. Liście owalne, ciemnozielone, skórzaste, gładkie, błyszczące. Kwiaty niebieskie. Kwitnie w kwietniu—maju. Barwinek pospolity jest rozmnażany łatwo przez odcinanie odrostów (łatwo korzeniących się przy zetknięciu z ziemią pędów płożących) i przez sadzonki. Najlepiej rośnie na glebie próchnicznej (liściastej), w półcieniu i cieniu. Lubi wilgoć. Barwinek pospolity jest stosowany na obwódki, podszycia. Używany” powszechnie do obsadzania grobów. Na uwagę zasługuje odmiana wielkokwiatowa V. minor ,Bowle’ oraz V. minor ,Argenteo-variegata’ — o liściach biało-pstrych, kontrastujących z roślinami zielonolistnymi. Do rodziny Polemoniaceae należą rośliny roczne (często pnącza), dwuletnie lub trwałe, o pędach wzniesionych lub pokładających się, liściach całobrzegich, pojedynczych lub złożonych, różnej wielkości, kształtu mniej lub bardziej wydłużonego, rozmieszczone naprzeciwległe. Kwiaty różnobarwne (od białych, poprzez odcienie czerwone do ciemnolila), pięciopłatkowe, wąsko-rurkowato-talerzowate, dzwonkowate, a nawet lejkowate, zebrane w szczytowe wiechy lub baldachogrona, rzadziej osadzone pojedynczo. Czas kwitnienia od wiosny do jesieni, zależnie od gatunku.

Zawciągowate

Armeria maritima — Zawciąg nadmorski. Pochodzi z północnoeuropejskich wybrzeży morskich. Bylina wysokości 10-20 cm. Ulistnienie trwałe, żywo zimozielone, równowąskie. Tworzy zwarte, trawiaste kępki. Kwiaty drobne, białe, różowe, najczęściej karminowe, zebrane w okrągłe główki. Kwitnie w maju—czerwcu. Należy do roślin całkowicie zimotrwałych. Zawciąg nadmorski jest rozmnażany przez podział kępek u nasady korzeni w lipcu—sierpniu, po przekwitnięciu roślin, lub przez sadzonkowanie w inspektach oraz przez siew. Sadzi się w odstępach 25-30 cm. Zawciąg nadmorski lubi glebę piaszczystą, suchą, stanowisko słoneczne, znosi półcień. Stosuje się na obwódki, rabaty, ogrody skalne, skarpy i murki kwiatowe. Z najcenniejszych odmian należy wymienić A. maritima ,Laucheana’ — o kwiatach powtarzających, żyworóżowych, oraz A. maritima splendens. Limonium latijolium (Statice latifolia) — Zatrwian szerokolistny. Pochodzi z Bułgarii, Besarabii. Wysokość 30-60 cm. Liście długości 10-15 cm, w rozetkach, kwiaty niebieskawolila pokrywają rozgałęzione kwiatostany, są trwałe, mogą być zasuszone i stanowić ozdobę zimowych bukietów. Kwitną w czerwcu—lipcu, nieraz do września. Starsze egzemplarze podobne z pokroju do gipsówki (Gypsophila paniculata) i tak jak ona stosowane w bukieciarstwie. Zatrwian jest rozmnażany z nasion, odmiany z sadzonek korzeniowych. Sadzi się w odstępach 30-50 cm. Jako roślina stepowa lub wydmowa nadaje się na glebę piaszczystą, suchą, w stanowisko słoneczne wraz z gipsówkami i mikołajkami. Zatrwian szerokolistny ma duże znaczenie w produkcji na kwiat cięty. Stosuje się go w ogrodach skalnych i grupach ogrodowych. Z odmian na uwagę zasługuje L. latijolium ,Violetta’ — o kwiatach ciemno- fioletowych, wysokość do 50 cm.

Pierwiosnek

Są to rośliny w większości wiosenne, czasem powtarzające kwitnienie jesienią, choć niektóre gatunki kwitną w czerwcu, lipcu i sierpniu. Wysokość 3-30 cm. Liście zimozielone, mniej lub bardziej łopatkowate, omszone lub gładkie, tworzące rozetki przyziemne. Większość gatunków można rozmnażać z wysiewu nasion, który należy wykonać zaraz po ich zbiorze. Z siewu otrzymuje się różniące się pomiędzy sobą osobniki. Jeżeli więc chce się mieć materiał roślinny równy, trzeba rozmnażać przez podział. Dzielić należy rośliny po przekwitnięciu, aby przed zimą zdążyły się dobrze ukorzenić. Czynność tę zwykle wykonuje się w końcu lipca, początkach sierpnia. Prawie wszystkie pierwiosnki dobrze rosną w półcieniu, na glebie zwięzłej, dostatecznie wilgotnej. Większość pierwiosnków w bezśnieżne zimy przemarza, toteż bezpieczniej jest okryć je, przyrzucając zamarzniętą już z lekka grzędę pierwiosnków, w końcu listopada lub w grudniu, miałem torfowym z dodatkiem przegniłego nawozu. Pierwiosnki stosuje się na jednorodne rabaty, na obwódki rabat bylinowych, na grupy ogrodowe, parkowe i ogrody skalne. Primula auricula — Pierwiosnek łyszczak. Pochodzi z Alp, Apeninów, Tatr. Wysokość do 10 cm. Liście odwrotniejajowate, grube, skórzaste, gładkie, często omączone, o brzegach ząbkowanych. Kwiaty żółte, pachnące, o średnicy 1,2-1,8 cm, zebrane po 5-4-10 w kwiatostanach, na szczycie łodygi. Kwitną w kwietniu—maju. Co 2 lub 3 lata powinny być przesadzane. Pierwiosnek łyszczak, jeżeli jest rozmnażany z siewu, powinien być wysiewany w zimie do skrzynek na warstwę śniegu. Skrzynki pozostawia się na kilka dni na mrozie, a następnie wnosi do szklarni. W uprawie spotyka się P. auricula hybrida — o kwiatach różnobarwnych. Primula denticulata — Pierwiosnek ząbkowany. Pochodzi z Afganistanu, Yunnanu. Rośnie na wysokości powyżej 2000 m n.p.m. Wysokość 15-30 cm. Liście pomarszczone, nie omączone. Kwiaty w zbitych kulistych główkach, lawendowoniebieskie, osadzone na długich łodyżkach. Kwitnie w kwietniu. Jest rozmnażany przez podział w czerwcu lub z sadzonek korzeniowych. Primula japonica — Pierwiosnek japoński. Pochodzi z Japonii. Wysokość do 45 cm. Liście jajowato wydłużone, długości do 25 cm, szerokości do 8 cm. Kwiaty od różowych do purpurowych, a także białe, o średnicy 2 cm, umieszczone w paru okółkach na wysokiej, gładkiej łodyżce. Kwitnie w maju—czerwcu. Pierwiosnek japoński należy do bardziej odpornych, lekkich w pokroju. Cenione są odmiany: P. japonica ,Alba’, P. japonica ,Carnea P. japonica .Sanguinea’. Primula juliae — Pierwiosnek gruziński. Pochodzi z Kaukazu. Wysokość 3-5 cm. Liście lśniące, zielone, tworzą zwarty kobierzec, kwiaty różowolila, potrafią zakryć liście. Kwitnie w kwietniu. Lepiej znosi wystawę słoneczną od innych pierwiosnków. Pierwiosnek gruziński jest rozmnażany przez podział. Przemarza i wymaga zabezpieczenia na zimę. Z odmian wytrzymalszych na uwagę zasługuje P. juliae .Purpurkis- sen’ — o kwiatach purpurowofioletowych. Pierwiosnek jest stosowany na płaszczyzny jako dywan wiosenny w ogrodach i parkach dzięki tworzonym barwnym plamom. Primula saccatilis — Pierwiosnek skalny. Pochodzi z Mandżurii, Korei. Wysokość 10-20 cm. Kwiaty średnicy do 2 cm, w kwiatostanach baldaszkowych, różowoliliowe lub jasnofioletowe. Kwitnie w kwietniu—maju. Zastosowanie w ogrodach skalnych, na grzędach pierwiosnkowych. Primula veris (P. ojficinalis) — Pierwiosnek wiosenny (P. lekarski). Pochodzi z Azji, Europy środkowej (Polska). Wysokość 15 cm. Spotykany w Polsce na całym niżu. Rośnie na suchych łąkach, wzgórzach i zaroślach, jako jedna z wczesnych roślin wiosennych. Kwiaty jasnożółte, pachnące. Kwitnie w kwietniu. Pierwiosnek wiosenny jest łatwo rozmnażany z siewu i podziału. Gatunek rodzimy wytrzymały na mróz. Pierwiosnek wiosenny o liściach zimozielonych powinien mieć szerokie zastosowanie przy projektowaniu naturalnych partii łąkowych i leśnych. Ładny efekt dają większe skupienia tych roślin. Należy przy tym pamiętać, że pierwiosnek wiosenny podlega w Polsce częściowej ochronie.

Pierwiosnkowate

Androsace sarmentosa — Naradka odroślowa. Pochodzi z Himalajów i Chin zachodnich. Roślina górska tworząca zwarte kobierce. Kwiatostany baldachowate, niewielkie, na łodyżkach wysokości do 10 cm, wielokwiatowe, o kwiatach drobnych, purpuroworóżowych z żółtym oczkiem. Kwitnie w czerwcu—lipcu. Liście wełnisto owłosione, tworzą rozetki przyziemne. Naradka jest rozmnażana z czerwonawych rozłogów, z nasion i przez podział. Dobrze rośnie na glebie lekkiej, próchniczno-piaszczystej, stanowisku słonecznym i półcienistym. Naradkę odroślową stosuje się w ogrodach skalnych. Lysimachia punctata — Tojeść kropkowana. Pochodzi z Azji, Europy (Polska). Wysokość do 100 cm. Kwiaty żółte w kątach liści. Kwitnie w lipcu—sierpniu. Tojeść kropkowana jest rozmnażana przez podział we wrześniu i siew wiosną. Rośnie na każdej glebie ogrodowej, wilgotnej, lubi stanowisko słoneczne lub półcieniste. Stosuje się ją do grup nadwodnych, do dzikich grup parkowych i ogrodowych.

Wrzosiec krwisty

Pochodzi z Alp. Płożąca krzewinka, wysokości do 30 cm. Liście zimozielone, igiełkowate. Kwiaty czerwone, rurkowate, u dołu butelkowato rozdęte, wyrastają w górnych częściach pędów tworząc kilkucentymetrowe grona zwrócone w jednym kierunku. Kwitnie w lutym—marcu, a przy sprzyjającej pogodzie nawet wcześniej. Wrzosiec krwisty należy rozmnażać z sadzonek w sierpniu, względnie z półzdrewniałych pędów wierzchołkowych w lutym. Sadzi się go w odstępach 40 cm. Wrzosiec krwisty lubi ziemię kwaśną (pH 3,5-4,5), próchniczną, dostatecznie wilgotną. Odpowiednia jest ziemia wrzosowa lub bezwapienna, ubogie torfy, stanowisko słoneczne i półcieniste. Znosi jednak suszę i jako jedyna roślina z rodziny wrzosowatych może rosnąć również i na glebach wapiennych. Glebę pod wrzosiec przygotowuje się zaprawiając na głębokość 20-30 cm torfem z dodatkiem ziemi liściowej i piasku. Wrzosiec stosuje się w ogrodach skalnych w zestawieniu z paprociami oraz innymi wrzosowatymi. Po przekwitnięciu wrzosiec należy przycinać, aby wywołać rozkrzewienie.

Mikołajek płaskolistny

Pochodzi z Ameryki, Azji, Europy (Polska). Wysokość 30-r-100 cm. Jest to roślina uprawiana na kwiat cięty i do suszenia. Łodyga u góry rozgałęziona, liście w dolnej połowie łodygi niepodzielne, jajowatosercowate, piłkowane, szaro- niebieskie. Kwiaty zebrane w główkowate, drobne, ale liczne kwiatostany, z kolczastymi, lancetowato równowąskimi podsadkami. Kwitnie w czerwcu do sierpnia. Mikołajek płaskolistny jest rozmnażany przez siew. Nasiona wysiewa się na rozsadniku lub w zimnym inspekcie w czerwcu, na początku lipca. Kiełkują na ogół słabo. Po wzejściu siewki sadzi się na grzędy kwitną w drugim roku po wysiewie. Można go również rozmnażać przez sadzonki korzeniowe. Jest to roślina rosnąca w górach i na piaskach nizinnych, wymagająca gleby przepuszczalnej, stanowiska słonecznego. Mikołajek płaskolistny nadaje się do naturalistycznych partii parków do obsadzania suchych stanowisk. Odmiana E. planum ,Nanum’ należy do słabo rosnących, karłowych i stosuje się ją do ogrodów skalnych

Krwawnicowate

Lythrum salicaria — Krwawnica pospolita. Pochodzi z Polski. Wysokość 100-150 cm. Kwiaty w wiechach długości 25 cm, w różnych odcieniach barwy czerwonej. Kwitnie w czerwcu—sierpniu. Krwawnica pospolita jest rozmnażana z sadzonek. Na glebę nie jest wymagająca, aczkolwiek dziko rośnie na mokrych łąkach, na brzegach rowów i nad wodami, znosi również suszę. Krwawnica pospolita jest stosowana na grzędach bylinowych. Z odmian najczęściej są spotykane: L. salicaria ,Morden’s Pink’ — o kwiatach dużych, ciemnoróżowych, oraz L. salicaria ,Perry’s varietat’ — o kwiatach lososioworóżowych. Lythrum virgatum — Krwawnica rózgowata. Pochodzi z Azji wschodniej i Europy. Wysokość do 120 cm. Łodyga kanciasta. Kwitnie w czerwcu do sierpnia. Krwawnica rózgowata jest rozmnażana z sadzonek. Do najcenniejszych odmian należą: L. uirgatum ,Rose Queen’ — wysokość 60-80 cm, kwiaty różowoczerwone z odcieniem lila, kwitnie długo, oraz L. virgatum ,Robert’ i L. virgatum ,Roseum Superbum’ — o kwiatach różowych. Krwawnice są stosowane na rabaty, grupy ogrodowe, nadwodne.

Fiołek

Pochodzi z Ameryki Północnej, Europy (Polska). Fiołki udają się na glebie wilgotnej, próchnicznej. Rozmnażane są z nasion i przez ukorzenione rozłogi. Lubią stanowisko półcieniste i cieniste. Stosuje się je na obwódki rabat, podszycie pod drzewami i krzewami. Viola odorata — Fiołek wonny. Pochodzi z północnej strefy umiarkowanej (Polska). Znana u nas roślina rozłogowa. Wysokość 5-10 cm. Ozdobny w ciągu całego roku dzięki swym sercowato zaokrąglonym, zimozielonym liściom. Kwitnie fioletowo od marca do maja. Często powtarza kwitnienie jesienią. Ze względu na łatwość rozmnażania, zimozielone liście, jak i delikatny, bardzo przyjemny zapach kwiatów fiołki powinny mieć szersze zastosowanie w ogrodach i parkach. W bezśnieżne zimy wymarzają, toteż bezpieczniej lekko je przykryć na zimę. Znane są odmiany o kwiatach pełnych, czerwonych i białych oraz o kwiatach dużych, np. V. odorata ,Triumph’ — stosowana zarówno do grup ogrodowych, jak i do przyspieszania. Viola cornuta — Fiolek rogaty. Pochodzi z Pirenejów, Apeninów. Wysokość 20-4-25 cm. Kwiaty na długich szypułkach, o pięknej budowie, z ostrogą, bez zapachu. Kwitnie od końca maja do jesieni. Fiołek rogaty jest rozmnażany z siewu. Lubi stanowisko słoneczne, glebę próchniczną, lekką. Stosowany często na obwódki wymaga okrycia na zimę, ponieważ łatwo przemarza. Cenną odmianą jest V. cornuta ,Gustaw Wernig’ — o stosunkowo dużych, niebieskolila kwiatach. Viola papilionaceae — Fiołek motylkowy. Pochodzi z Ameryki Północnej. Wysokość 15-20 cm. Liście duże, o długich ogonkach, kwiaty fioletowe, dość duże, nie pachnące, tkwiące pomiędzy liśćmi, nadające się do cięcia. Fiołek ten jest najwytrzymalszy na mrozy, nadaje się do upraw w parkach i ogrodach jako podszycie pod drzewa i krzewy.

Posłonek

Helianthemum — Posłonek. Pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego, choć spotykany jest dziko rosnący w Polsce. Jest to zimozielona krzewinka, stosowana jako byliny. Udaje się w stanowiskach słonecznych, ciepłych, na glebie przepuszczalnej, zasobnej w wapń. Kwitnie całe lato. Na zimę wymaga lekkiego przykrycia. Lubi przycinanie pędów jesienią. Nadaje się na ogrody skalne, murki kwiatowe. U nas jest sadzony Helianthemum hybridum w odmianach ,Rubin’ — ognistoczerwony, ,Gelbe Perl’ — żółty, ,Lachskónigus’ — łososiowy.

Wilczo mieczowate

Euphorbia polychroma (E. epithymoides) — Wilczomlecz złocisty. Pochodzi z Europy zachodniej i środkowej. Wysokość 30-50 cm. Liście wydłużone, siedzące, miękko owłosione. Kwiaty (właściwie barwne przykwiatki) złotożółte. Kwitnie w maju—czerwcu. Aby rośliny stanowiły dekorację przez cały sezon, po przekwitnieniu należy przyciąć. Wilczomlecz złocisty jest rozmnażany przez podział i z sadzonek. Sadzić należy w odstępach 40-50 cm. Na glebę nie jest wybredny, udaje się w każdej glebie ogrodowej, w stanowisku słonecznym,i półcienistym Stosowany na ogrody skalne, murki kwiatowe.