Archive for the ‘Rośliny ozdobne’ Category

Bodziszek

Pochodzi z Azji, Europy (Polska). Wysokość 15-7-80 cm. Byliny łatwo dostosowujące się do warunków. Rozmnaża się je z nasion, przez podział i z sadzonek korzeniowych. Na gleby są nie wymagające, udają się na każdej glebie ogrodowej, w stanowisku słonecznym i półcienistym. Bodziszki stosuje się na rabaty bylinowe, do grup ogrodowych i parkowych, a także do ogrodów skalnych, niektóre nadają się na kwiat cięty. Geranium endressii — Bodziszek pirenejski. Pochodzi z Pirenejów. Wysokość 20-30 cm. Liście osadzone na długich ogonkach, jasnozielone, owłosione, 5-7-dzielne. Kwiaty różowe z lila odcieniem, lśniące, niewielkie. Kwitnie w maju—czerwcu. Lubi stanowisko słoneczne. Stosuje się na rabatach bylinowych, w ogrodach skalnych. Nadaje się na kwiat cięty. Geranium platypetalum (G. ibericum var. platypetalum) — Bodziszek wielkopiątkowy. Pochodzi z Kaukazu. Wysokość do 60 cm. Kwiaty duże, ciemno-fioletowo-niebieskie, ukazujące się w maju—czerwcu lub w czerwcu—lipcu. Często powtarza kwitnienie. Liście dekoracyjne, duże, lekko wcięte, 5-7-dzielne. Bodziszek wielkopłatkowy jest rozmnażany przez podział. Lubi glebę ogrodową, żyzną, stanowisko półcieniste. Nadaje się do stosowania w ogrodach skalnych.

Strączkowe

Lupinus polyphyllus — Łubin trwały. Pochodzi z Ameryki Północnej. Wysokość 80-100 cm. Kwiaty od białych poprzez cieliste, niebieskie, lila i różowe do karminowych. Kwitnie od czerwca do sierpnia, później wysiany od sierpnia do mrozów. Przycięty po przekwitnięciu powtarza kwitnienie. Łubin trwały jest rozmnażany z siewu. Dobrze rośnie na glebie lekkiej, piaszczystej. Palowe korzenie łubinu głęboko przenikają w głąb gleby, zasilając ją w azot dzięki obecności bakterii brodawkowych przyswajających ten pierwiastek z powietrza. Dlatego uprawa łubinu jest polecana w ogrodach i parkach. Łubin jest stosowany na rabaty jednorodne, zestawienia w grupach z makami wschodnimi i wysokimi kosaćcami. Sadzi się go w odstępach 40-60 cm.

Pięciornik

Pochodzi ze strefy umiarkowanej. Rodzaj ten obejmuje wiele bylin skalnych, a także ogrodowych, stosowanych u nas w uprawie. U większości gatunków liście nieparzystopierzaste (3-1-7-listkowe), kwiaty pojedyncze, rzadziej w kwiatostanach, baldachach. Pięciornik jest rozmnażany z siewu oraz przez podział, stosowany szczególnie do pięciornika ogrodowego i jego odmian. Pięciornik wymaga stanowiska słonecznego, gatunki górskie — gleby przepuszczalnej, zasobnej w wapń. Jest stosowany w ogrodach skalnych, na rabaty bylinowe i do grup w parkach i ogrodach, Potentilla argentea var. calabra — Pięciornik srebrzysty odm. kalabryjska. Pochodzi z Kalabrii. Wysokość do 15 cm. Tworzy zwarte płaty żółto kwitnące w maju i czerwcu. Nadaje się do stosowania w ogrodach skalnych. Potentilla aurea .Chrysocraspeda’ — Pięciornik złoty bałkański. Wysokość do 15 cm, kwitnie żółtopomarańczowo w końcu maja i czerwcu. Stosować należy w ogrodach skalnych, bezpieczniej lekko okryć na zimę. Potentilla atrosanguinea — Pięciornik krwisty. Pochodzi z Himalajów. Wysokość do 50 cm. Kwiaty ciemnoczerwone, duże, średnicy do 5 cm. Kwitnie w czerwcu—lipcu. Na uwagę zasługuje odmiana P. atrosanguinea ,Gibsons Scarlet’ — o kwiatach lśniących, szkarłatnych. Potentilla x hybrida — Pięciornik ogrodowy. Mieszańce, z których najcenniejsze są odmiany: P. x hybrida .Monsieur Rouillard’ — o kwiatach pełnych, krwistoczerwonych, oraz P. x hybrida ,Wm. Rollison’ o kwiatach półpełnych, pomarańczowych, łodygach pokładających się, nieporządnie rosnących, odmiana dobra do cięcia, na zimę należy lekko okryć.

Wiązówka

Pochodzi z Ameryki Północnej, Azji, Europy (Polska). Wysokość zależnie od odmiany 40-50 cm. Dawniej zaliczano ją do rodzaju Spiraea. Rośnie silnie, liście dość trwałe, różnokształtne, nieparzysto wcinane. Kwiaty białe lub różowe w czerwcu i lipcu, a czasem w sierpniu, w dużych podwójnych wiechach. Wiązówki rozmnaża się głównie przez podział i z sadzonek. Sadzi się w odstępach 40-70 cm, zależnie od gatunku i odmiany, i Do dobrego wzrostu wymagają stałej wilgotności, rosną najlepiej w półcieniu, na glebie próchnicznej, żyznej. Wiązówki stosuje się na rabatach bylinowych, w grupach ogrodowych i parkowych, nad wodą. Nadają się na kwiat cięty. Filipendula hexapetala — Wiązówka bulwkowa. Wysokość 50-80 cm. Kwiaty białe i czerwone, zależnie od odmiany. Cenioną odmianą karłową jest F. hexapetala ,Plena’ — wysokość do 40 cm, liście drobno wycinane, pędy zwisające, kwiaty pełne, białe. Stosowana również w ogrodach skalnych. Filipendula purpurea — Wiązówka purpurowa. Pochodzi z Japonii. Wysokość 100-120 cm. Kwiaty ciemnopurpurowe lub białe, w dużych wiechach. Filipendula ulmaria — Wiązówka błotna. Pochodzi z Azji, Europy (Polska). Rośnie u nas dziko. Kwiaty żółtawobiałe. Znana jest odmiana F. ulmaria .Plena’ — wysokość 150 cm, kwiaty śnieżnobiałe, pełne, pachnące, doskonała odmiana do cięcia.

Różowate

Aruncus vulgaris (A. silvester, Spiraea aruncus) — Parzydło leśne. Pochodzi ze strefy umiarkowanej (Polska). Wysokość do 200 cm. Liście jasnozielone, trójsiecznie pierzaste, dekoracyjne. Kwiaty kremowobiałe, w wiechowych kwiatostanach, bardzo ozdobne, długości 50 cm. Kwitnie w czerwcu—lipcu. Parzydło leśne jest rozmnażane przez podział i z siewu. Wymaga gleby żyznej, próchnicznej i wilgotnej. Lubi stanowisko słoneczne i półcieniste, wilgotne. Parzydło leśne jest stosowane w grupach parkowych i ogrodowych, na rabatach bylinowych. Cenioną odmianą jest A. vulgaris ,Kneiffi’ — liście głęboko powycinane, kwiatostany nieco zwisające, nadaje się na kwiat cięty.

Skalnica

Pochodzi z Azji, Europy (Polska). Rośliny niskie, poduszkowate lub kobiercowe, wysokość 6-20 cm. Kwiaty drobne, pojedyncze, tworzą mniej lub bardziej zwarte łany, zależnie od gatunku, kwitną maj—czerwiec. Skalnice są długowieczne i wytrzymałe na mrozy. Jedynie niektóre z nich zimozielone, z grupy mchowych, wymagają w przypadku bez- śnieżnych zim lekkiego przykrycia. Skalnice rozmnaża się z siewu, a także z podziału. Udają się na próchnicznych ziemiach ogrodowych. Wymagają pełnego nasłonecznienia. Stosuje się je na rabatach skalnych, skarpach i murkach kwiatowych. Chętnie wypełniają szczeliny. Po przekwitnięciu skalnica, szczególnie rozetkowa, zamiera, rozwijają się natomiast młode rośliny rozmnożone ze starej rozetki. One to w następnym roku kwitną. Saxifraga aizoon — Skalnica gronkowa. Wysokość 15-20 cm. Kwiaty białe i różowe. Kwitnie w maju i czerwcu. Gatunek zmienny, najbardziej rozpowszechniony. Saxifraga x arendsii — Skalnica Arendsa. Wysokość do 10 cm. Mieszaniec, którego najcenniejszymi odmianami są: S. x arendsii ,Grandi- flora’ — o kwiatach większych, białych, S. x arendsii ,Triumph’ — o kwiatach ciemnoczerwonych. Saxijraga cotyledon ,Pyramidalis’ — Skalnica liścieniolistna stożkowata. Pochodzi z Alp i krajów północnych. Wysokość do 60 cm. Kwiatostany białe, piramidalne, ukazują się w lipcu do sierpnia. Saxifraga umbrosa — Skalnica cienista. Pochodzi z Pirenejów. Rozetki karbowane, tworzące zwarte runo, wysokości 5 cm. Kwiaty drobne, w luźnych wiechach, białe, w środku żółte, czerwono punktowane. Kwitnie w czerwcu do sierpnia. Skalnicę rozmnaża się przez podział. Dobrze rośnie jedynie w miejscach cienistych. Istnieją odmiany różowe i pstrolistne (srebrne i żółte). Dobra roślina okrywowa, także na groby.

Rodgersia

Pochodzi z Azji. Wysokość 100 cm. Należy do cieniolubnych bylin, dobrze znoszących suszę, o pięknych dekoracyjnych liściach. Rozmnaża się ją przez podział części podziemnych oraz z nasion (nasiona bardzo drobne, rozmnażanie kłopotliwe). Gleby lubi próchniczne, wilgotne, chociaż dobrze rośnie i na suchszych rabatach w cieniu. Sadzi się ją w odległości 80-120 cm. Roślina ozdobna z liści, choć i kwiaty nie są bez znaczenia. Stosuje się do grup ogrodowych i parkowych wysadzanych w cieniu, jak również do grup nadwodnych. Rodgersia aesculijolia — Rodgersia kasztanowcolistna. Pochodzi z Chin. Wysokość 100-150 cm. Liście ciemnozielone, przypominają liście kasztanowca, w ciągu lata brązowieją. Kwitnie w czerwcu, kwiaty białe lub różowe, w wydłużonych kwiatostanach. Rodgersia podophylla — Rodgersia japońska. Pochodzi z Japonii, Korei. Wysokość 60-100 cm. Liście dłoniaste, pięciodzielne, ostropiłkowane, brązowe. Kwiaty żółtobiałe, drobne, w wydłużonych wiechach. Kwitnie w lipcu—sierpniu.

Rojnik

Pochodzi z Azji Mniejszej, Kaukazu, Europy (Polska). W tłumaczeniu — wiecznie żywa roślina. Występuje w górach. Wysokość 3-5 cm. Bylina o liściach skupionych w postaci rozetek, kwiatach białych, żółtych lub purpurowych, osadzonych po kilka na grubych pędach kwiatowych. Kwiaty rojników grają podrzędną rolę. Ukazują się one w czerwcu—lipcu, na pędach wyrastających spomiędzy grubych rozetek wysokości do 15 cm. Astilbe jest rozmnażany przez podział. Przy sadzeniu należy stosować odległość 35-70 cm. Astilbe wymaga gleb wilgotnych, wiosną dużej ilości wody. Rośnie najlepiej w półcieniu. Gdy dużo wilgoci w glebie, pięknie również rośnie w słońcu. W pierwszym roku po jesiennym posadzeniu bezpieczniej jest nakrywać je na zimę. Astilbe — tawułki najlepiej jest stosować w grupach ogrodowych i parkowych z bylinami, które mają podobne wymagania, np. pełniki, funkie, paprocie. Kwitną w różnym czasie, zależnie od odmiany. Jest bardzo wiele- odmian różniących się wysokością, terminem kwitnienia i barwą kwiatów. Bergenia cordifolia — Bergenia sercowata. Pochodzi z Ałtaju. Kwiatostan dorasta do 30-40 cm. Liście skórzaste, błyszczące, średnicy 20-30 cm, zimozielone. Kwiaty fioletoworóżowe. Kwitnie w kwietniu— maju. Bergenię rozmnaża się przez podział i sadzonkowanie pędów. Należy ona do najmniej wybrednych bylin. Rośnie dobrze w różnych stanowiskach. Udaje się zarówno w stanowisku słonecznym, jak i w półcienistym i cienistym. Lubi gleby wilgotne, ale dobrze rośnie i na glebach suchych, piaszczystych. Stosuje się jako grupy ogrodowe i parkowe, a najczęściej w ogrodach skalnych, na murkach i skarpach kwiatowych. Z odmian na uwagę zasługuje; B. cordifolia .Robusta’ — odmiana bujnie rosnąca, o czerwonych kwiatach. Heuchera x brizoides — Żurawka drżączkowa. Krzyżówka otrzymana we Francji z roślin dziko rosnących w Ameryce Północnej. Wysokość 40-60 cm. Rozetki liściowe niskie, zimozielone, przysychają podczas suszy i brązowieją w czasie zimy, jeżeli nie są nakrywane. W bez- śnieżne zimy mogą przemarznąć. Ozdobne są z liści i długotrwałego kwitnienia, kwiaty drobne, podobne do kwiatów drżączki, o barwie od jasnoróżowej do ogniście czerwonej. Gatunki rozmnaża się z siewu, odmiany przez podział, ewentualnie przez sadzonkowanie bocznych odrostów odrywanych od rośliny macierzystej. Dobrze rośnie na glebach żyznych, próchnicznych, wilgotnych.

Rozchodnik

Pochodzi z Afryki, Azji, Europy. Byliny o łodygach płożących lub wzniesionych, liściach naprzeciwległych lub skrętoległych, płaskich lub wałeczkowatych, całobrzegich lub ząbkowanych. Kwiaty drobne, białe, żółte lub czerwone, zebrane w podbaldachy. Kwitną w różnych porach, od wczesnej wiosny do jesieni. Rozchodniki rozmnaża się przez podział, sadzonki lub przez siew na wiosnę w marcu—kwietniu. Sadzonki ukorzeniają się w ciągu kilkunastu dni. Rozchodniki dobrze rosną w każdej glebie, najlepiej lubią jednak ziemię próchniczną, przepuszczalną, piaszczysto-gliniastą. Wymagają stanowiska słonecznego. Na ogół dobrze znoszą suszę. Rozchodniki stosuje się w ogrodach i na rabatach skalnych, skarpach i murkach kwiatowych, na brzegach rabat, pomiędzy płytami. Sedum acre — Rozchodnik ostry. Pochodzi z Azji, Afryki, Europy (Polska). Wysokość do 5 cm. Znany u nas powszechnie, porastający piaszczyste łąki i wzgórza. Liście krótkie, walcowate, siedzące. Kwiaty drobne, jasnożółte. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Należy do zimozielonych, najpiękniejszych roślin kobiercowych. Sedum aizoon subsp. kamtschaticum — Rozchodnik Maksymowicza — podgatunek Kamczacki. Pochodzi z Chin, Japonii, Korei, Mandżurii, Kamczatki, Syberii. Wysokość 10-15 cm. Kwitnie w lipcu— sierpniu. Kwiaty żółte, w płaskich kwiatostanach. Podgatunek stosowany do grup w półcieniu pod drzewami. Cenną jest odmiana S. aizoon subsp. kamtschaticum ,Variegatum’ — Rozchodnik kamczacki pstry — ozdobny, białoobrzeżony, stosowany jak inne rozchodniki także do ogrodów skalnych. Sedum album — Rozchodnik biały. Pochodzi z Azji, Afryki, Europy (Polska). Wysokość do 15 cm. Liście wałeczkowate. Kwiaty białe, drobne, rozwijają się w lipcu—sierpniu. Ceniona jest odmiana S. album ,Murale’ — o liściach purpurowobrązowych. Sedum sieboldi — Rozchodnik Siebolda. Pochodzi z Japonii. Pędy rozesłane, długości do 20 cm, niebieskawe, kwiaty różowe, kwitnie najpóźniej z uprawianych u nas rozchodników we wrześniu i październiku. Należy lekko przykrywać na zimę. Sedum spectabile — Rozchodnik okazały. Pochodzi z Chin, Japonii. Wysokość 30-50 cm. Kwiaty kremowe, w talerzowatych kwiatostanach, kwitnie w sierpniu—wrześniu. Najczęściej stosuje się odmiany: S. spectabile .Brillant’ — niższy od gatunku, wysokość 20-30 cm, kwiaty ciemnoróżowe; S. spectabile .Carmen’ — o kwiatach różowoczerwonych. Sedum spurium — Rozchodnik kaukaski. Pochodzi z Kaukazu. Wysokość do 3 cm. Znany i ceniony gatunek ogrodowy, tworzy rozety. Stosowany na trawiaste okrywy. Cenione odmiany to: S. spurium .Album’ — o kwiatach nielicznych, białych, wysokość 15-20 cm; S. spurium .Schorbusser’ — tworzący zielonobrązowy kobierzec, o kwiatach krwistoczerwonych, intensywnie zabarwionych, do 10 cm wysokich.

Krzyżowe

Rodzina Cruciferae obejmuje kilka rodzajów roślin niezbędnych w ogrodach skalnych. Są to rośliny roczne, byliny lub krzewinki, o liściach równowąskich, łopatkowatych lub eliptycznych, całobrzegich lub ząbkowanych, zebranych najczęściej w rozetę. Kwiaty mają drobne, poniżej 1 cm średnicy, białe, żółte, lila lub czerwone, czteropłatkowe, o płatkach nakrzyżległych, skupione w gronach, wiechach lub baldachach na szczytach pędów. Rozmnaża się je przeważnie przez siew na wiosnę lub z odkładów, można też sadzonkować, przechowując rośliny mateczne w szklarni. Znanych jest przeszło 200 gatunków najczęściej stosowanych roślin w ogrodach skalnych. Alyssum montanum — Smagliczka pagórkowa. Pochodzi z Europy (Polska — piaszczyste zbocza, lasy sosnowe). Wysokość ok. 10 cm. Kwiaty drobne, intensywnie żółte, z- ranę w kwiatostanach. Smagliczkę pagórkową rozmnaża się z nasion, które łatwo kiełkują. Kwitnie długo w kwietniu do czerwca. Smagliczka pagórkowa rośnie na przeciętnej glebie -ogrodowej, w stanowisku słonecznym. Stosuje się ją w ogrodach skalnych, na rabaty oraz na obwódki rabat. Alyssum saxatile — Smagliczka skalna. Pochodzi z Europy środkowej. Wysokość 15-30 cm. Najpiękniejsza roślina skalna. Kwiaty drobne, złocistożółte, w lekkich zwartych kwiatostanach. Kwitnie w kwietniu—maju. Liście ma zielonopopielate, podłużne, zimotrwałe. Smagliczkę skalną rozmnaża się głównie z siewu, choć można też z odkładów. Roślina wytrzymała na mróz i suszę, długowieczna. Po przekwitnięciu wymaga przycięcia, aby wywołać rozkrzewienie grubych, zdrewniałych pędów. Podział starszych egzemplarzy jest bardzo trudny, rośliny otrzymane z siewu należy sadzić z bryłkami ziemi. Smagliczka skalna nadaje się do ogrodów skalnych, do szczelin i murków. Z odmian na uwagę zasługują: A. saxatile ,Compactum’ — odmiana niska, zwarta; A. saxatile ,Citrinum plenum’ — odmiana pełno- kwiatowa. Arabis caucasica — Gęsiówka biała. Pochodzi ze strefy północnej, umiarkowanej (Polska). Wysokość 10-15 cm. Powszechnie uprawiana roślina skalna. Kwitnie w kwietniu—maju. Kwiaty białe. Liście zebrane w rozety, zimotrwałe. Gęsiówkę białą rozmnaża się z siewu i sadzonek, które nie ukorzeniają się łatwo. Najlepiej brać sadzonki z roślin podpędzanych w szklarni. Gęsiówka rośnie dobrze na różnych glebach, należy do roślin długowiecznych. Stosuje się ją na obwódki, brzegi rabat, murki kwiatowe i ogrody skalne. Z odmian na uwagę zasługują: A. caucasica ,Nana plena’ — karłowa, wysokość kilka centymetrów, A. caucasica jolis variegatis ,Plena’ — pełnokwiatowa, kwiaty o przyjemnym zapachu, zwana karłową lewkonią, kwitnie nieco później od gatunku, nadaje się na kwiat cięty. Aubretia cultorum (A. deltoidea hybrida) — Żagwin ogrodowy. Powstał głównie w Anglii z krzyżówek gatunków rosnących dziko w strefie Morza Śródziemnego. Jedna z najcenniejszych roślin kobiercowych, tworzy poduszki pokrywające się w kwietniu i maju dużą liczbą drobnych kwiatów, o bardzo czystych, intensywnych barwach niebieskich, ciemnofioletowych i czerwonych. Rośliny niskie, wysokości 5 cm. Odmiany rozmnaża się z sadzonek wierzchołkowych i z oderwanych pędów sadzonkowych, sadząc je w rozstawie 25X30 cm. Żagwin ogrodowy lubi glebę przepuszczalną, lekką, ciepłą, z zawartością wapnia. Rośnie najlepiej w słońcu. Bezpieczniej lekko okrywać na zimę. Stosuje się go na rabaty i ogrody skalne, plamy barwne na rabatach i trawnikach. Daje efektowne zestawienie ze smagliczką. Do cenniejszych odmian należą: A. cultorum ,Blue King’ — o kwiatach ciemnoniebieskich; A. cultorum ,Dr Mules’ — o kwiatach fioletowych, lśniących; A. cultorum ,Leichtlini Crimson’ — o kwiatach karminowych, z siewu powtarza dość wiernie; A. cultorum ,The Qeen’ — kwiaty o pięknym wiśniowoezerwonym odcieniu. Aubretia deltoida — Żagwin zwyczajny. Pochodzi z Azji Mniejszej, Bałkanów. Wysokość 5-10 cm. Należy do najwcześniej kwitnących bylin. Czasem zakwita już w marcu, kwitnie przez kwiecień. Kwiaty w odcieniach fioletowych, czasem karminowych. Żagwin zwyczajny jest rozmnażany z siewu i z sadzonek, wysadza się rośliny w odstępach 25 cm. Glebę lubi lekką, ciepłą, z zawartością wapnia. Najlepiej „rośnie w słońcu. W półcieniu kwitnie dłużej. Po przekwitnięciu przycina się pędy. Najcenniejszą odmianą jest A. deltoidea .Tauricola’ — niskokobiercowa, szybko się rozrastająca, kwiaty drobne, lawendowoniebieskie. Iberis saxatilis — Ubiorek skalny. Pochodzi z Europy południowej. Wysokość do 15 cm. Krzewinka zimozielona, zaliczana w uprawie do bylin. Kwiaty białe, w baldaszkowych kwiatostanach. Kwitną w kwietniu—czerwcu, często powtarzają kwitnienie. Ubiorek skalny jest rozmnażany z sadzonek. Nie jest wymagający na glebę. Lubi stanowiska słoneczne, znosi półcień. Po przekwitnięciu należy go przyciąć. Jest on stosowany na skarpach i murkach, w ogrodach skalnych oraz na obwódki. Cenna odmiana I. saxatilis ,Cordifolia’. Iberis sempervirens — Ubiorek wiecznie zielony. Uprawiany głównie w odmianach: I. sempervirens ,Little Gem’ — wysokość 10-15 cm, kwiaty białe, kwitnie koniec kwietnia—maj; I. sempervirens .Snowflake’ — wysokość do 30 cm, kwiaty większe, kwitnie maj—czerwiec, mocno się rozrasta, najcenniejsza odmiana, dotąd nie zastąpiona.