Archive for the ‘Rośliny ozdobne’ Category

Mak

Papaver orientale — Mak wschodni. Pochodzi z Kaukazu i Iranu. Wysokość 70-100 cm, kwitnie w maju—czerwcu. Kwiaty duże, średnicy 10-15 cm, barwy ceglastoczerwonej, o czarnych, mocno pylących pylnikach. Mak wschodni jest rozmnażany z podziału w lipcu—sierpniu, a także z sadzonek korzeniowych. Maki rozmnażane z siewu dają różnobarwny materiał. Rozmnażając maki przez podział należy wysadzać natychmiast na miejsca stałe, gdyż nie lubią one przesadzania z powodu długich palowych korzeni. Sadzić należy w odstępach 60 cm. Mak wschodni potrzebuje gleby żyznej, próchnicznej, głęboko uprawianej, stanowisk słonecznych, znosi suszę. Należy je wysadzać w osobnych grupach. Pięknie wyglądają podczas kwitnienia na zielonych trawnikach. Po przekwitnięciu część nadziemna zanika. W jesieni wypuszczają liście, które na zimę wymagają przykrycia, w bezśnieżne zimy górne części grubych, mięsistych korzeni mogą zmarznąć. Odbijają jednak z dolnych części korzeni sięgających do 100 cm w głąb. Dobrze jest łączyć w grupach maki z łubinami. Gdy maki kończą kwitnienie, łubiny zaczynają kwitnąć uzupełniając potrzeby pokarmowe maków. Z odmian na uwagę zasługują: P. orientale ,May Gleen’ — kwiaty ciemnołososiowe, P. orientale ,Marcus Perry’ — kwiaty bardzo duże, pomarańczowoszkarłatne.

Biskupie serce

Pochodzi z Ameryki Północnej, Azji. Roślina o grubych, mięsistych i kruchych korzeniach, liściach podwójnie lub potrójnie pierzastodzielnych, dekoracyjnych, podobnych do Adiantum. Kwiaty kształtu sercowatego składają się z 4 płatków, dwóch większych zrośniętych, zwisających od góry, dwóch mniejszych stanowiących zakończenie serduszka. Kwitną od maja do czerwca, niektóre gatunki zaczynają kwitnąć wcześniej. Serduszka są rozmnażane przez podział części podziemnych w sierpniu albo przez sadzonkowanie bocznych pędów na wiosnę. Dobrze rosną na glebach próchnicznych, wilgotnych. Serduszka stosuje się na rabaty bylinowe, na grzędy kwiatowe, na kwiat cięty oraz do pędzenia w szklarniach. Dicentra eximia — Serduszka wspaniałe. Pochodzi z Ameryki Północnej. Wysokość 20-4-30 cm. Liście dekoracyjne, szarozielone, pierzastodzielne. Kwiaty drobne, różowoczerwone, zwisające, w gronach. Kwitnie w maju i czerwcu.

Berberysowate

Epimedium alpinum — Epimedium alpejskie. Pochodzi z gór Jugosławii i Włoch. Roślina niska, cieniolubna, w górach wysokość do 6 cm, na nizinach do 30 cm. Liście dekoracyjne, częściowo zimozielone. Kwiaty drobne, średnicy 10 mm, szaroczerwone, czerwone nakrapiane. Kwitnie w kwietniu—maju. Epimedium alpejskie jest rozmnażane z nasion oraz przez podział roślin, najlepiej w sierpniu, jak również przez sadzonki korzeniowe wykonane wiosną, przed rozpoczęciem wegetacji. Epimedium alpejskie udaje się w każdej glebie ogrodowej. Należy do bylin długowiecznych, najbardziej jej odpowiada stanowisko półcieniste, zasobne w wilgoć. Epimedium stosuje się w ogrodach skalnych, na podszycie wraz z paprociami i innymi cieniolubnymi roślinami. Daje dużą masę zieleni. Na zimę należy lekko okrywać. Epimedium grandijlorum — Epimedium wielkokwiatowe. Pochodzi z Japonii. Występuje w lasach. Wysokość 15-30 cm. Kwiaty większe od poprzedniego gatunku, średnicy 2-4 cm, jasnożółte, ciemnoróżowe i fioletowe. Najcenniejsza odmiana to E. grandijlorum ,Rose Queen’ — o kwiatach ciemnoróżowych z odcieniem fioletowym. Wysokość do 40 cm. Rozmnażanie, wymagania siedliskowe i zastosowanie są takie jak epimedium alpejskie.

Pełnik

Pochodzi z Azji, Europy (Polska). Wysokość ok. 50 cm. W Polsce dziko rośnie pełnik europejski. Lubi mokre, śródleśne polany. Jest objęty ochroną gatunkową. Wszystkie gatunki są rozmnażane z nasion, odmiany z podziału roślin w sierpniu. Różne gatunki pełników są krzyżowane pomiędzy sobą w celu otrzymania form ogrodowych objętych nazwą Trollius x cultorum. Pełniki ogrodowe ze względu na kształt i wspaniałe, złocistej barwy, kuliste, pełne kwiaty należą do najpiękniejszych bylin ozdobnych. Pełniki wymagają żyznej, wilgotnej gleby i stanowiska słonecznego. Nie znoszą stanowisk zacienionych, jak również suchych. Dobre wyniki można osiągnąć dodając im dużo ziemi liściowej i torfu. Podczas wiosny i pierwszej połowy lata konieczne jest kilkakrotne mocne podlanie. Pełniki stosuje się w grupach ogrodowych i parkowych nadwodnych w stanowiskach słonecznych, ale wilgotnych. Większość; pełników ogrodowych stanowią mieszańce pełnika azjatyckiego, chińskiego z naszym pełnikiem europejskim. Trollius europaeus — Pełnik europejski. Pochodzi z Europy (Polska). Wysokość 30-50 cm. U nas rośnie na wilgotnych łąkach, na mokrych śródleśnych polanach i w zaroślach. Należy do roślin chronionych. Kwiaty okazałe, jasnożółte. Kwitnie w maju—czerwcu. Nadaje się do grup ogrodowych i w stanowiska wilgotniejsze do ogrodów skalnych. Trollius yunnanensis — Pełnik junański. Rośnie w górach Yunnanu na wysokości powyżej 3000 m n.p.m. Wysokość 15-35 cm. Jest pełnikiem najniższym, karłowym. Kwiaty otwarte, żółte. Kwitnie w czerwcu. Odmiana T. yunnanensis var. eupetalus — o dużych kwiatach złoto- żółtych, nadaje się doskonale do wilgotniejszych stanowisk w ogrodach skalnych.

Rutewka

Thalictrum aquilegiijolium — Rutewka orlikolistna. Pochodzi z Azji, Europy (Polska). Wysokość ok. 100 cm. Liście jak u orlików, ozdobne. Kwiaty w baldachowatych wiechach, bez płatków korony, z silnie rozwiniętymi pręcikami, lila i lilaróżowe. Kwitnie w końcu maja do lipca. Występuje na wilgotnych łąkach śródleśnych, szczególnie na glebach żyznych. Rutewkę orlikolistną rozmnaża się z nasion, odmiany przez podział w sierpniu. Sadzi się w odległości 50-80 cm. Wymaga ona gleby próchnicznej, żyznej, stanowisk cienistych i pół- cienistych, wilgotnych. Ozdobą rutewki orlikolistnej, oprócz kwiatostanów, jest rozpierzchły, delikatny pokrój całych roślin oraz żywa zieleń ozdobnych liści. Zastosowanie — rabaty, grupy ogrodowe i parkowe, grupy nadwodne, założenia naturalistyczne. Z odmian godne polecenia są: T. aąuilegiijolium ,Album’ — kwiaty białe, pręciki kremowe, T. aąuilegiijolium ,Atropurpureum’ — kwiaty malwowofioletowe, T. aquilegiijolium ,Formosum’ — kwiaty ciemno- fioletowe, T. aąuilegiijolium ,Roseum’ — kwiaty czystoróżowe.

Piwonia

Piwonie są to byliny o korzeniach bulwiasto zgrubiałych albo krzewy, najlepiej wyglądające w samodzielnych grupach — jednorodnych rabatach. Odmiany o ciężkich, pełnych kwiatach i długich łodygach są do celów kompozycji ogrodowych mniej przydatne, gdyż po każdym deszczu leżą na ziemi. Są one jednak uprawiane na kwiat cięty. Piwonie drzewiaste w naszych warunkach klimatycznych nie wytrzymują zim bez okrycia. Piwonie rozmnaża się z podziału części podziemnych w końcu sierpnia. W tym czasie też należy piwonie sadzić, nie za głęboko, w odstępach 80-100 cm. Piwonie najlepiej rosną i kwitną w miejscach otwartych i słonecznych. W lekkim półcieniu kwitną dłużej, ale mniej obficie. Potrzebują ziemi żyznej, ogrodowej, głęboko uprawnej, często nawożonej obornikiem lub nawozami ciekłymi. Nie lubią wapna. Na zimę należy je lekko przykrywać przegniłym obornikiem. Plantacja peonii trwa 8-15 lat. Znanych jest 15 gatunków rosnących w Europie, Azji, Ameryce Północnej i Peru. Paeonia x hybrida — Piwonia ogrodowa. Mieszańce głównie otrzymane we Francji. Wysokość 80-90 cm. Kwiaty duże, płaskie, od białych poprzez kremowe, do różowych w różnych odcieniach. Do tego gatunku zalicza się piwonie pełnokwiatowe (kwiaciarskie)- Z odmian na uwagę zasługują: P. x hybrida ,Festiva Maxima’ — kwiaty białe z karminowymi paskami pośrodku płatków, łodygi wysokie, wiotkie, P. x hybrida .Duchesse de Nemour’ — kwiaty duże, kremowobiałe, P. x hybrida ,Lord Derby’ — kwiaty czystoczerwone, duże, kuliste, P. x hybrida ,Reine Hortense’ — kwiaty łososioworóżowe, duże, z czerwonymi plamkami, P. x hybrida ;La Perle’ — niska, do 40 cm wysokości, o silnych łodygach, kwiatach kulistych, różowocielistych z odcieniem lila. Paeonia lactiflora (P. albiflora, P. sinensis) — Piwonia chińska, U nas rzadko uprawiana. Wysokość 60-100 cm. Kwitnie w czerwcu— lipcu. Jest jedną z form wyjściowych, hodowlanych. Od niej w Belgii i Francji wyprowadzono cenne odmiany ogrodowe. Paeonia ofjicinalis — Piwonia lekarska. Pochodzi z Europy środkowej i południowej. W Polsce często spotykana na wsiach i w małych ogródkach. Powszechnie znana i uprawiana już od 1500 r. Wysokość do 60 cm. Liście od spodu jaśniejsze, od góry ciemnozielone, gładkie, podwójnie trójdzielne. Kwiaty o średnicy ok. 13 cm, czerwone. Kwitnie w maju—czerwcu. Z odmian pełnokwiatowych na uwagę zasługują: P. ofjicinalis ,Alba Plena’ — kwiaty przy rozkwitaniu lekkoróżowe, potem białe, P. officina- lis ,Rosea Plena’ — kwiaty kuliste, jasnoróżowe, P. officinalis .Rubra Plena’ — kwiaty pełne, kuliste, ciemnoczerwone, najpospolitsza odmiana zwana powszechnie majówką. Paeonia tenuifolia — Piwonia delikatna. Pochodzi z Azji Mniejszej i Europy południowej. Wysokość 30-4-50 cm. Kwitnie w maju, najwcześniej ze wszystkich peonii. Liście delikatne, drobno pierzastosieczne, kwiaty czerwone. Na uwagę zasługuje P. tenuifolia ,Plena’ — Piwonia delikatna odm. pełna, o kwiatach pełnych, ciemnoczerwonych.

Sasanka

Pulsatilla patens (Anemone patens) — Sasanka otwarta (Sasanka dzwonkowata). Pochodzi z Azji i Europy wschodniej (Polska). Roślina chroniona. Kwitnie przed rozwojem liści, przed sasanką zwyczajną. Kwiaty wzniesione, duże, niebieskofioletowe, gdy się rozwija — włochate. Kwitnie w końcu marca—kwietniu. Wymaga gleb próchnicznych, z dodatkiem wapna. Lubi stanowisko słoneczne, znosi suszę. Stosuje się ją jako runo oraz na ogrody skalne. Siewki należy sadzić możliwie wcześnie na miejsca stałe, starsze rośliny nie znoszą przesadzania. Pulsatilla uulgaris (Anemone pulsatilla) — Sasanka zwyczajna. Pochodzi z Syberii, Europy (Polska). Kwiaty jasnofioletowe, wzniesione; duże. Kwitnie w kwietniu—maju. Wymagania ma jak sasanka otwarta. Również podczas rozwoju — włochata. Zastosowanie — ogrody i rabaty skalne. Na uwagę zasługuje Pulsatilla uulgaris var. grandis — Sasanka zwyczajna odm. wielkokwiatowa.

Ciemiernik

Helleborus x hybridus — Ciemiernik ogrodowy. Mieszańce głównie angielskie. Wysokość 50-70 cm. Kwiaty białe, zielonkawe, żółtawe, purpurowe, aż do brązowawych, pojedyncze, dwupłciowe, przeważnie 6-płatkowe. Kwitną marzec—maj. Liście ukazują się wraz z kwiatami — wiosną, dłoniasto złożone, ozdobne. Ciemiernik ogrodowy jest rozmnażany z nasion (produkcja trwa 3 lata) lub z podziału — w sierpniu. Sadzi się go w odstępach 30-50 cm. Efektowne są silnie rozrośnięte paroletnie rośliny. Ciemiernik ogrodowy lubi cień, wilgotne, próchniczne gleby, ale udaje się również w słońcu. Zastosowanie ma na rabaty cieniste, ogrody skalne, założenia naturalistyczne. Liczne odmiany angielskie i szwajcarskie nie są u nas rozpowszechnione. Helleborus niger — Ciemiernik biały. Pochodzi z Alp i Apeninów oraz Karpat — rośnie dziko w Polsce. Wysokość 15-i-30 cm, zimozielony. Kwiaty duże, białe, rozwijają się już nieraz w grudniu, częściej w lutym, marcu. Kwitnie do kwietnia włącznie. Liście skórzaste, ciemnozielone, ozdobne. Ciemiernik biały jest rozmnażany z nasion wysianych zaraz po ich zbiorze lub z podziału w lipcu—sierpniu. Ciemiernik biały lubi gleby żyźniejsze niż mieszańce, najlepiej gliniasto-wapienne. Jest to gatunek najbardziej znany, który wydał wiele odmian ogrodowych wysoko cenionych w kwiaciarstwie (często pędzonych i znanych jako róże Bożego Narodzenia). Znany jest podgatunek olbrzymi subsp. macranthus, którego kilka odmian jest cenionych, np.: ,Praecox’ — kwitnie w październiku—listopadzie, nieraz z Colchicum (Ziemowitem) już we wrześniu, ,Grandiflorus’ — wysokość 35 cm, duże, białe kwiaty ukazujące się na śniegu już w lutym, ,Maximus’ o białych, wewnątrz, różowych kwiatach.

Ostróżka

Delphinium x cultorum — Ostróżka ogrodowa. Bylina dekoracyjna o dużych wartościach ozdobnych. Wysokość 100-200 cm. Liście dłoniaste, 5-7-klapowe, ozdobne. Kwiaty duże do 5 cm średnicy, w gęstych gronach na szczytach rozgałęzień, od białych poprzez różne odcienie niebieskich do ciemnofioletowych. Kwitnie w czerwcu— wrześniu. Ostróżki ogrodowe rozmnaża się z siewu, a cenne odmiany z podziału wiosną. Sadzi się w odstępach 50-80 cm. Po przekwitnięciu należy przyciąć na 10 cm nad ziemią. Wiele odmian powtarza kwitnienie w drugiej połowie lata. Ostróżki udają się w przeciętnej glebie ogrodowej, dostatecznie zmeliorowanej i zasilonej nawozami. Dużą ich zaletą jest intensywność i czystość niebieskich barw i ich odcieni. Wadą jest podleganie mączniakowi. Stosuje się je najlepiej w oddzielnych grupach lub na rabatach z orlikami, słonecznikami, dzielżanami. Z odmian należy wymienić: D. x cultorum .Cambria’ — kobaltowoniebieska, ,Lady Eleonor’ — lawendoworóżowa, ,Pacific’ — różnokolorowe.

Powojnik

Clematis recta — Powojnik prosty. Pochodzi z Azji i Europy (Polska). Wysokość do 1 m. Zaliczany jest do bylin, mimo że dolne części pędów drewnieją, a roślina nie ma charakteru roślin pnących. Łodygi sztywne, cienkie, liście nieparzystopierzaste, kwiaty pachnące, białe lub żółtawe. Kwitnie w czerwcu—lipcu. Udaje się na próchnicznych glebach ogrodowych. Należy stosować w kompozycjach grup parkowych oraz przy niskich płotkach. Z odmian wymienić należy: C. recta ,Grandiflora’ — o kwiatach dużych, oraz C. recta ,’Purpurea’ — piękna odmiana o czerwonych pędach.