Archive for the ‘Rośliny ozdobne’ Category

Pluskwica

Cimicifuga racemosa — Pluskwica groniasta (Swiecznica amerykańska). Pochodzi z Ameryki Północnej (Kanada). Wysokość do 150 cm. Kwiatostany w kształcie świec, w kłosowatych wiechach długości 50-60 cm, pokryte niewielkimi, białymi kwiatkami. Kwitnie czerwiec—październik. Pluskwicę rozmnaża się wiosną przez podział roślin, sadząc ją w rozstawie 50X100 cm. Należy ona do najbardziej dekoracyjnych bylin, rosnących dobrze zarówno w półcieniu, jak i w cieniu, w miejscach nieco wilgotnych, na glebach próchnieznych. Stosuje się ją w grupach parkowych w sąsiedztwie zawilców japońskich i paproci. Z ciekawszych odmian należy wymienić C. racemosa .Armleuchter’ — najpiękniejsza pluskwica jesienna o rozgałęzionych wiechach, kwitnie we wrześniu i październiku.

Orlik

Aąuilegia coerulea — Orlik niebieski. Pochodzi ze strefy umiarkowanej (północna Polska). Wysokość 40-60 cm. Należy do cenniejszych bylin ogrodowych ze względu na łatwość rozmnażania i uprawy oraz oryginalne, lekkie w pokroju kwiaty, zakończone ostrogą oraz ozdobne trójdzielne liście. Kwitnie w maju—czerwcu. W uprawie głównie na kwiat cięty. Wadą orlika jest szybkie przekwitanie. Orliki niebieskie rozmnaża się z siewu, można również przez podział w sierpniu. Sadzić należy w rozstawie 40X49 cm. Udaje się na każdej glebie ogrodowej, stanowisku słonecznym oraz półcienistym. Zastosowanie ma do uprawy na grzędach na kwiat cięty oraz na grzędach bylinowych, chociaż krótko kwitnie, w bezśnieżne zimy wymaga okrycia. Z odmian spotyka się: A. coerulea .James’ — o kwiatach różnobarwnych. Aquilegia flabellata — Orlik wachlarzowaty. Pochodzi z Japonii. Wysokość do 30 cm. Kwiaty białe. Z gatunku tego poprzez krzyżowanie z orlikiem niebieskim otrzymano wiele cennych mieszańców. Zastosowanie ma w ogrodach skalnych. Cenną odmianą jest A. flabellata ,Nana alba’ — karłowata, biała, którą sadzi się w rozstawie 40X30 cm.

Zawilec

Rośliny strefy umiarkowanej. W Polsce, występuje wiele gatunków — zawilce, sasanki, przylaszczki. Ostatnio przylaszczki i sasanki są zaliczane do odrębnych rodzajów. Zawilce leśne mają cienkie kłącza lub bulwki, sasanki zgrubiałe korzenie palowe długości 15-25 cm. Większość zawilców stanowi cenne byliny przedwiośnia. Rozmnaża się z siewu nasion zaraz po zbiorze (skrzynki z wysiewami zostawia się na zimę w zimnym inspekcie — kiełkują na wiosnę), przez podział kłączy i bulwek w sierpniu, a także z sadzonek korzeniowych. Sadzi się je począwszy od lipca i w sierpniu (sasanki), we wrześniu zawilce i przylaszczki. Wymagają one gleby próchnicznej, przy tym niektóre, jak np. sasanki — wapiennej, stanowiska słonecznego lub półcienistego. Zastosowanie na rabaty i grzędy bylinowe oraz niektóre zawilce jako podszycie skupin. Anemone x hybrida (A. japonica var. hybrida) — Zawilec ogrodowy. Wysokość 40-120 cm. Liście ciemnozielone, podobne do liści winobluszczów Kwiaty białe, różowe, czerwone. Kwitną od sierpnia do października. Zawilce ogrodowe lubią gleby prócnniczne, wilgotne, stanowiska lekko zacienione. Stosuje się je na grupy ogrodowe i parkowe, grzędy bylinowe, sadząc w odstępach 30-80 cm, zależnie od wysokości. Na zimę wymagają przykrycia (warstwa liści ok. 15 cm). Z odmian na uwagę zasługują: A. x hybrida ,Alice’ — średnio wysoki, lilaróż, półpełny, A. x hybrida ,Louise Uhink’ — wysoki, biały, półpełny, A. x hybrida .Whirtwind’ — biały. Anemone siiuestris — Zawilec leśny (wielkokwiatowy). Pochodzi z Europy (Polska). Roślina chroniona. Wysokość 30-7-50 cm. Kwiaty białe. Kwitnie kwiecień—maj. Wymaga stanowisk dostatecznie słonecznych, gleb próchniczno-gli- niastyeh z zawartością wapnia. Cenną odmianą pełnokwiatową jest A. siluestris ,Plena’

Goździcznik

Tunica saxijraga — Goździcznik skalnicowy (Tunica skalna). Pochodzi z Europy południowej i Kaukazu. Rośliny płożące, skalne. Wysokość ok. 20 cm, w luźnych kępkach. Kwiaty drobne, jasnoróżowe. Kwitnie czerwiec—wrzesień. Rozsiewa się obficie, zajmuje szczeliny w schodach, na tarasach i na murkach kwiatowych. Rozłogów nie tworzy. Stosuje się jako roślinę skalną. Cenna jest odmiana T. saxifraga .Pleniflora’ — Goździcznik skalnicowy pełnokwiatowy, barwy różowoczerwonej. Rodzina Ranunculaceae — Jaskrowate Rodzina Ranunculaceae jest liczna, obejmuje rośliny roczne, wieloletnie, pnącza, podkrzewy i krzewy. Liście są rozmieszczone naprzeciwległe lub skrętolegle, często na szczytach pędu, pierzastodzielne lub pierzastopowcinane, ozdobne. Kwiaty różnej wielkości, rozmieszczone zwykle pojedynczo, barwy od białej poprzez żółtą, w różnych odcieniach lila, niebieskiej, do ciemnoczerwonej, pachnące lub pozbawione zapachu. Okres kwitnienia od wczesnej wiosny do późnej jesieni, zależnie od gatunku.

Lepnica

Silene saxifraga — Lepnica skalnicowa. Pochodzi z Alp, Bałkanów, Karpat. Wysokość 20 cm. Liście drobne, wydłużone, kwiaty białe, otwarte nocą. Kwitnie w maju—czerwcu. Lepnicę skalnicową rozmnaża się z siewu. Rośnie na każdej glebie ogrodowej. Stosuje się na tarasach, pomiędzy płytami, na murkach ogrodowych i ogrodach skalnych. Silene schajta — Lepnica kaukaska. Pochodzi z Kaukazu. Wysokość 10 cm. Kwiaty drobne, różowe. Kwitnie w sierpniu—wrześniu. Rozmnaża się z nasion i z podziału wiosną. Łatwa w uprawie i wytrzymała na warunki uprawy. Wymaga stanowiska słonecznego. Tworzy luźne kobierce pokrywające rabaty skalne w sierpniu i wrześniu dużą liczbą lśniących różowych kwiatów. Stosuje się na ogrody skalne, murki kwiatowe, rabaty ogrodowe.

Karmnik

Sagina subulata — Karmnik ościsty. Pochodzi z Europy. Roślina niska, wysokości 1-3 cm, kwiaty białe, bardzo drobne, liczne, kwitnie w maju. Karmnik ościsty jest rozmnażany przez dzielenie (najlepiej w sierpniu, wrześniu) i wysadzanie kępkami pomiędzy kamieniami i płytkami. Lubi stanowiska półcieniste, wilgotne. Znana bylina mchowo-kobiercowa, stosowana do wypełniania szczelin w płytach.

Firletka

Lychnis chalcedonica — Firletka chalcedońska. Pochodzi z Europy południowo-wschodniej. Wysokość 60-80 cm. Kwiaty płomiennoczerwone, w wierzchołkach, szerokości ok. 10 cm. Kwitnie czerwiec—sierpień. Firletkę chalcedońską rozmnaża się z nasion i przez podział. Dobrze rośnie na glebach próchniczno-ogrodowych, udaje się w stanowiskach słonecznych i półcienistych. Stosuje się ją na grzędy bylinowe, rabaty, grupy ogrodowe.

Słonecznica

Heliosperma alpestris (Silene) — Słonecznica alpejska. Pochodzi z Alp, Karpat (Polska). Wysokość 15-20 cm. Liście lśniące, zielone, tworzą zwarte kobierce, kwiaty czystobiałe. Kwitnie czerwiec—lipiec. Słonecznicę alpejską rozmnaża się z nasion i przez podział. Sadzi się w odstępach 20-25 cm. Udaje się na glebach ogrodowych o odczynie alkalicznym. Lubi stanowisko słoneczne. Ma ona zastosowanie w ogrodach skalnych, na murkach kwiatowych. Na uwagę zasługuje odmiana H. alpestris ,Pleniflorum’ — Słonecznica alpejska pełnokwiatowa.

Łyszczec

Gypsophila paniculata — Łyszczec wiechowaty (Gipsówka). Pochodzi z Kaukazu i Europy wschodniej. Wysokość 80-120 cm. Kwiaty drobne, łatwo zasuszające się, w rozgałęzionych wdechach. Kwitnie w czerwcu do sierpnia. Kwiaty przeważnie jasnoszarej barwy, ustępują białym kwiatom odmian pełnych i półpełnych, mają charakter ozdobny, stosuje się je w bukieciarstwie. Łyszczec wiechowaty jest rozmnażany z siewu, sadzonek, a odmiany najcenniejsze przez szczepienie na siewkach. Łyszczec wiechowaty jest niezwykle wytrzymały na suszę i złe warunki glebowe. Może rozwijać się pomyślnie przez kilkanaście lat na zachwaszczonych i wysychających latem trawnikach ogrodowych, gdyż sięga grubym korzeniem palowym w głąb. Lubi gleby wapienne, stanowisko słoneczne. Uprawia się go na osobnych zagonach jako rośliny bukieciarskie. Z odmian na uwagę zasługują: G. paniculata .Plena’ — o kwiatach białych, pełnych, oraz G. paniculata .Bristol Fairy’ — odmiana amerykańska, jasnoszara. Gypsophila repens — Łyszczec rozesłany. Pochodzi ze środkowej Europy (Polska). Wysokość 20 cm. Kwiaty drobne, białe i różowe, ukazują się w ciągu lata w czerwcu do sierpnia, gdy liczba roślin skalnych jest niewielka. Łyszczec rozesłany jest rozmnażany z nasion i sadzonek. Sadzi się go w odstępach 30-50 cm. Rośnie dobrze na glebach wapiennych. Lubi stanowisko słoneczne. Dzięki grubym korzeniom palowym dobrze znosi suszę. Zastosowanie ma jako roślina skalna w małych i większych ogrodach, na murkach kwiatowych, do wypełnienia szczelin w płytach (chodnikach). Dobrze wygląda w zestawieniu z silniej rosnącymi goździkami i rozchodnikami. Z odmian wymienić należy: G. repens .Monstrosa’ — mieszaniec o bujniejszym wzroście, dorastający do 40 cm, daje dużo czysto białych kwiatów w luźnych wiechach oraz ,Rosenelf o kwiatach jasnoróżowych.

Goździk

Pochodzi głównie z Europy i z Azji Mniejszej. W bylinach występują głównie gatunki niskie, zwarte, kobiercowe. Kwiaty 4-6-płatkowe, mocno pachnące, różnobarwne. Goździk jest rozmnażany z nasion i sadzonek, a także z podziału roślin ukorzenionych. Rośliny sadzi się w odstępach 20-25 cm, zależnie od siły wzrostu. Wymaga on gleby ogrodowej, zasobnej w wapń, stanowiska słonecznego. Goździk ma zastosowanie jako roślina skalna, na obwódki, rabaty, skarpy i murki kwiatowe. Ze względu na przyjemny zapach jest uprawiany na kwiat cięty. Dianthus gratianopolitanus (D. caesius) — Goździk siny (Goździk majowy). Pochodzi z Europy środkowej i zachodniej. Wysokość 6-15 cm. Kwiaty pojedyncze, barwy od białej do różowej i czerwonej. Tworzy piękne, szaroniebieskawe kobierce. Kwitnie maj—lipiec. Kwiaty mają miły zapach. Zastosowanie ma jako najcenniejszy goździk skalny. Z odmian należy polecić: D. gratianopolitanus ,Blaureif’ — wysokość 10 cm, kwiaty jasnoróżowe, trwałe, niebieskawe ulistnienie w okresie zimowym oraz D. gratianopolitanus ,Carmineus’ — wysokość 12 cm, kwiaty karminowoczerwone. Dianthus deltoides — Goździk kropkowany. Pochodzi z Europy, Azji. Wysokość 10-15 cm. Łatwo się rozrasta, jak również rozmnaża się przez samosiew. Kwiaty drobne, białe, karminowe i czerwone, biało punktowane. Kwitnie czerwiec—lipiec. Tworzy ciemnozielone kobierce, rozrasta się dobrze w szczelinach płyt. Z odmian są znane: D. deltoides .Albiflorus’ — Goździk kropkowany biały, D. deltoides .Splendens’ — Goździk kropkowany różowy, D. deltoides ,Brillant — Goździk kropkowany karminowoczerwony. Dianthus petraeus (D. spiculifolius) — Goździk skalny. Pochodzi z Węgier. Wysokość do 10 cm. Kwiaty białe lub różowe, strzępiaste. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Świetny gatunek do ogrodów skalnych. Tworzy piękne poduszki, rośnie na murkach, w stanowiskach słonecznych, w glebach wapiennych. Dianthus plumarius — Goździk pierzasty. Pochodzi z Europy południowej (Alpy). Wysokość 15-30 cm. Często uprawiany w małych ogródkach ze względu na bardzo przyjemny i mocny zapach. Kwitnie w czerwcu—lipcu, nadaje się na kwiat cięty. Goździk pierzasty jest rozmnażany przez sadzonki. Wymaga stanowisk słonecznych, gleby wapiennej. Ze spotykanych odmian pełnokwiatowych należy wymienić: D. plumarius ,Diamant — Goździk pierzasty Diamant, o kwiatach białych, pełnych oraz D. plumarius ,Altrosa* — Goździk pierzasty różowy.